Osoba na wózku jako inżynier budowlany

Dostępne mieszkanie cz. I

Dostosowane i dostępne mieszkanie jest w przypadku osób na wózku kluczem do samodzielnego oraz aktywnego życia. Aby osoba niepełnosprawna nie została więźniem własnego domu, należy pamiętać również o przestrzeni towarzyszącej budynkowi mieszkalnemu. W dzisiejszym artykule przejdziemy przez trasę prowadzącą od parkingu do mieszkania i zobaczymy jakie warunki powinny być spełnione aby droga ta nie była usiana barierami.

ETAP I ZAPARKOWAĆ

Każdy zmotoryzowany wie, że parkowanie to jeden z najmniej ulubionych zwrotów. Wymaga precyzji, uwagi i oczywiście dostatecznej ilości miejsca manewrowego. W przypadku osób poruszających się na wózku istotna jest również przestrzeń wokół samochodu. Dlatego też miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych powinny mieć określone ustawowo wymiary:

Rys. 1 Parkowanie przy jezdni

Rys. 2 Parkowanie równoległe

Rys. 3 Parkowanie – odległości

Warto pamiętać, aby miejsca parkingowe dla osób niepełnosprawnych były usytuowane jak najbliżej wejścia do budynku oraz aby wyraźnie je oznakować. Miejsca o szerokości 2,3m powinny być stosowane tylko w wyjątkowych sytuacjach przy bezpośrednim dostępie do chodnika o szerokości 1,5m.

Teraz gdy już zaparkowaliśmy możemy udać się w stronę budynku.

ETAP II DOJAZD DO WEJŚCIA

Nic tak nie utrudnia osobie poruszającej się na wózku dostępu do budynku jak nieregularny podjazd czy schody. Aby móc pokonać tą drogę bez barier powinno się przede wszystkim stosować nawierzchnie utwardzone pod postacią płyt betonowych, asfaltu, kostek brukowych czy płyt chodnikowych. Istotnie również będzie nachylenie poprzeczne i podłużne ścieżek, które nie powinno być większe niż odpowiednio 2% i 5%. Jeśli przepisy przeciwpożarowe nie stanowią inaczej to wszystkie bramy i furtki powinny otwierać się na posesję. Dodatkowo szerokość furtki powinna wynosić 90cm.

No tak… a co jeśli na swojej drodze napotykamy schody? Do budynków mieszkalnych rzadko kiedy prowadzą schody jeśli jednak tak jest, wtedy w parze z nimi powinna znaleźć się pochylnia lub podjazd. Jeżeli jednak kąt nachylenia jest zbyt duży wtedy należy posiłkować się podnośnikami schodowymi i platformami.

Najważniejsze wytyczne nt. prawidłowo skonstruowanej pochylni to:

  • Szerokość 1,2m
  • Kąt nachylenia przy pochylni o wysokości do 0,15 m to 15%
  • Kąt nachylenia przy pochylni o wysokości między 0,15 a 0,5 m to 8%
  • Maksymalna długość jednego biegu 9m
  • Spoczniki pomiędzy biegami minimum 1,4m długości
  • Minimalna szerokość podestu pomiędzy pochylnią a wejściem 1,5m

ETAP III WEJŚĆ DO BUDYNKU

Teraz czeka nas wejście do budynku. Drzwi zewnętrze, które wyrosły przed nami powinny mieć szerokość minimum 90cm. Tak samo sprawa wygląda przy drzwiach dwuskrzydłowych. Posadzka znajdująca się na tzw. ”klatce” powinna być antypoślizgowa. Jeżeli występuje w niej kratka to średnica otworów nie powinna przekraczać 2cm, a całość nie może wystawać ponad poziom posadzki.

Bardzo często za głównym drzwiami wejściowymi występują wiatrołapy. Aby dogodnie przez nie przejechać jego minimalny obszar manewrowy między drzwiami powinien wynosić 1,5×1,5m.

ETAP III WINDA

Winda pozwala osobom z niepełnosprawnością ruchową obejść jedną z największych barier jaką stanowią schody. Jeżeli jednak nie ma jej w budynku to zostają nam wyżej już wspomniane podnośniki schodowe i platformy.

W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju  w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki czytamy:

„ W niskim budynku zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności publicznej, niewymagającym wyposażenia w dźwigi, o których mowa w § 54 ust. 1, należy zainstalować urządzenia techniczne zapewniające osobom niepełnosprawnym dostęp na kondygnacje z pomieszczeniami użytkowymi, z których mogą korzystać.”

Czy tak jednak jest w rzeczywistości? Często bywa, że osoby niepełnosprawne nie mogąc uzyskać np. spółdzielni mieszkaniowej tego typu urządzeń same na własny koszt je instalują. Problemem jednak jest fakt, ze nie każdy może sobie na to pozwolić.

Jeśli jednak mamy szczęście i winda jest (a nawet działa) wtedy warto zwrócić uwagę czy damy radę swobodnie z niej korzystać. W starym budownictwie możemy spotkać się z dźwigami o mniejszym niż 90 cm otworze wejściowym, co automatycznie nie pozwala osobie na wózku wjechać do środka. Minimalny wymiar przestrzeni dźwigu to 1,1×1,4m przy czym krótszy bok powinien być równoległy do drzwi. Oczywiście im większa winda tym lepiej, zwłaszcza gdy obsługuje ona dużą ilość mieszkań i pięter.

Winda powinna posiadać oznaczenie świetlne informujące na którym poziomie winda się znajduje. Dodatkowo dla osób niewidomych warto pamiętać o panelu dotykowym, który powinien posiadać oznaczenia w alfabecie Braille’a oraz dźwiękowe powiadomienia o piętrze.

I tak dotarliśmy przed drzwi naszego dostosowanego mieszkania. Co to znaczy? Tego dowiecie się w następnym artykule z cyklu „dostępna przestrzeń”.

       Autor

    Anna Śliwa

Źródła:

  1. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie Warunków zabudowy jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, U. Nr 75, poz. 690